RZEŹBA PO STABILNOŚCI - Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Mazowieckie, Warszawa

Wystawa prezentuje współczesne praktyki rzeźbiarskie, dla których punktem wyjścia staje się utrata stabilności formy, traktowana nie jako metafora kryzysu czy zapowiedź katastrofy, lecz jako źródło twórczego napięcia.

To, co dawniej uchodziło za cel rzeźbiarskiego działania, czyli trwałość, zamknięcie i doskonałość końcowego rezultatu, dziś wydaje się niewystarczające. W świecie, który traci grunt, rzeźba nie udaje fundamentu. Forma nie znika, lecz staje się chwilowym układem procesów, napięć i relacji.

Ekspozycja gromadzi prace artystek i artystów, którzy traktują rzeźbę jako układ sił: przepływów i zmian, napięć i zależności pomiędzy procesem a bryłą. Odniesienia do form biologicznych i ludzkiego ciała zwracają uwagę na rzeźbę jako strukturę nietrwałą, podatną na nacisk, zużycie i modyfikacje.

Płynne przejścia pomiędzy sztucznymi i naturalnymi materiałami, kształtem organicznym a formą inspirowaną mechaniczną produkcją podkreślają metamorficzny potencjał materii. Nie jest ona biernym tworzywem, lecz nosi ślady pochodzenia, użycia i kontaktu z ciałami. Wystawa wydobywa te cechy, ujmując rzeźbę jako wypowiedź materialnie usytuowaną w przestrzeni muzeum.

Obiekty pracują z architekturą budynku, współdziałają ze światłem i ruchem publiczności, wylewają się na korytarze, klatkę schodową i inne przestrzenie wspólne. Nie tworzą linearnej opowieści, lecz tymczasową scenografię dla ciał i obiektów będących w ruchu – rusztowanie dla przygodnych relacji.

W tym wspólnym polu działania spotykają się: Isabelle Andriessen, Patricia Ayres, Olga Balema, Beatrice Bonino, Manuel Burgener, Giulia Cenci, Phoebe Collings-James, June Crespo, Michael Dean, Matyáš Fiala, Zuza Golińska, Alexandra Hunts, Agata Ingarden, Edith Karlson, Kaarel Kurismaa, Mónica Mays, Gizela Mickiewicz, Narges Mohammadi, Anna Myszkowiak, Jack O'Brien, B. Ingrid Olson, Dominika Olszowy, Katarzyna Przezwańska, Jessi Reaves, Ken Sortais, Teresa Solar Abboud, Iza Tarasewicz, Tatiana Trouvé, Kaari Upson, Dominique White, Nicole Wermers.

Ich prace wzmacniają ideę sztuki, której siła rodzi się z niedomknięcia, podatności na zmianę. Zamiast katastroficznej narracji pojawia się energotwórcza praktyka reorganizacji: łączenia tego, co rozproszone, podtrzymywania tego, co kruche, i tworzenia warunków dla dalszych przekształceń.